Κουρούτα 2010

Η προετοιμασία:

Μπορώ να πω ότι στην Αμαλιάδα  κατεβαίνω πάαααρα πολλά χρόνια. Είτε με τρένο, είτε με λεωφορείο, είτε με αυτοκίνητο, πάντα μα πάντα η διαδρομή ήταν η κλασική εθνική Αθηνών-Κορίνθου, η εθνική Κορίνθου-Πατρών (άνευ ή και με τούνελ) και η εθνική Πατρών-Πύργου. Όμως φέτος κάτι τα πολλά έργα στην Κορίνθου-Πατρών, κάτι η βαρεμάρα της εθνικής, κάτι ότι στη «Μικρούλα μου» (αλλά και σε εμένα) αρέσει πολύ η ταχύτητα του τουρίστα-εξερευνητή αυτήν τη φορά είπα να αλλάξω διαδρομή.
Αυτό που με ενδιαφέρει κυρίως στα ταξίδια είναι να ξεκινήσω πολύ πρωί. Θέλω να έχω τον χρόνο μπροστά μου για να απολαύσω διαδρομή, καφέ, φαγητό, ξεκούραση ή και ακόμα για κάποιο απρόοπτο που ίσως να τύχει. Το πόσες ώρες θα κάνω τη διαδρομή αυτή έρχεται σε δεύτερη ίσως και σε τρίτη μοίρα. Έχω σταματήσει να ρωτάω άλλους «πόσες ώρες είναι από εκεί για εκεί» γιατί τις περισσότερες φορές παίρνω για απάντηση σαν να τους ρωτάω «πόσες ώρες είναι για να πας από την Αθήνα στο τάδε χωριό με ταχύτητα πάνω από 180 ακατέβατα, με την ταυτότητα στο στόμα, στις στροφές να ξύνω γόνατα - καθρέπτες - αυτιά και με τον Χάρο στη θέση του συνοδηγού να μαδάει μαργαρίτες και να λέει: τον έχω δεν τον έχω, τον έχω δεν τον έχω, τον έχω δεν …».

Έτσι η κλασική (και λίγο βαρετή) πορεία  των 290 χιλιόμετρων και 4 ωρών έγινε διαδρομή απολαυστική, 420 χιλιομέτρων και 12 ωρών. Ακατέβατα…
Η ορεινή Κορινθία, η ορεινή Αρκαδία, η ορεινή Αχαΐα και η ορεινή Ηλεία μας περίμεναν…

Μετά απο χρόνια ξαναπήγαμε στον οδοντωτό.
Αυτή τη φορά για να περπατήσουμε στη μοναδική διαδρομή του σιδηρόδρομου που διασχίζει το φαράγγι του Βουραϊκού.

Ήταν μια εκδρομή που θα την θυμάμαι…. Ξέρετε κάποιες αφήνουν τα σημάδια στο μυαλό… τέτοια ήταν και αυτή…

Περάσαμε πολύ καλά, είδαμε απίστευτα μέρη, είχαμε και πολύ καλό καιρό που βοήθησε,   
καλό ξενοδοχείο, καλό φαγητό, πολύ περπάτημα, αναβάσεις, καταβάσεις, ζόρια….