Την Κυριακή 14 Ιουνίου, με μια διακριτική επίσκεψη στο ξενώνα του ιδρύματος «Φλόγα» ολοκληρώθηκε η φετινή μας προσπάθεια να συνεισφέρουμε κι εμείς με τις μικρές μας «δυνάμεις» σε κάποιο κοινωνικό σκοπό. Συνεχίζουμε έτσι κάτι που άρχισε δειλά – δειλά πριν από πέντε χρόνια. Θα θέλαμε πολύ να συνεχίσει και να διατηρηθεί για πολλά χρόνια ακόμα…
Ξεκινήσαμε το Γενάρη με την αναζήτηση χορηγιών και δώρων, για την εκδήλωση κοπής της Πρωτοχρονιάτικης πίτας μας, που έγινε στο Κυριάκι Βοιωτίας. Τελικά αποφασίσαμε να μην κάνουμε λαχειοφόρο αγορά αυτή τη φορά αλλά να κληρώσουμε τα δώρα σε όλους όσους βρίσκονται κοντά σε αυτό το Σύλλογο, όσο πιο δίκαια γίνεται. Άλλωστε δεν υπήρχε λόγος να αναγκάσουμε τους παρευρισκομένους να βάλουν το χέρι στη τσέπη, από τη στιγμή που έχουμε ένα υγιές ταμείο με ένα πολύ ασφαλές αποθεματικό.
Πριν από λίγους μήνες ένα δυσάρεστο γεγονός μας έκανε να αναζητήσουμε τους χώρους εκείνους στους οποίους φιλοξενούνται και κουράρονται παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες.Ορισμένοι έχουν βρεθεί πιο «κοντά» σε τέτοια προβλήματα και σίγουρα θα καταλάβουν περισσότερα. Οι περισσότεροι από εμάς, για τους ξεχωριστούς λόγους ο καθένας μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, αγνοούμε ή εθελοτυφλούμε μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις και δυστυχώς στη χώρα μας επικρατεί αρκετά μεγάλη «απάθεια»…
Έτσι βρεθήκαμε στη «Φλόγα», ένα χώρο όπου γίνεται πολύ σκληρή προσπάθεια, η φλόγα της ελπίδας να διατηρηθεί ζωντανή.
Από το αποθεματικό του ταμείου μας λοιπόν εκεί αξιοποιήθηκαν χίλια ευρώ.Αρχικά αγοράστηκαν τρεις μικρές τηλεοράσεις που κόστισαν 220 €, για τον εξοπλισμό των δωματίων που φιλοξενούνται τα παιδιά. Το υπόλοιπο ποσό των 780 € κατατέθηκε σε τραπεζικό λογαριασμό του ιδρύματος, για τις πάγιες και λειτουργικές ανάγκες του ξενώνα, καθώς και για το ιδιαίτερα δαπανηρό ιατροφαρμακευτικό υλικό που χρησιμοποιείται στα διάφορα Νοσοκομεία όπου γίνονται οι εξετάσεις και οι θεραπείες των παιδιών.
Ευχόμαστε την καλύτερη δυνατή ανακούφιση και τύχη σε αυτές τις ψυχούλες, αλλά και στους γονείς – συνοδούς που βιώνουν το δικό τους «γολγοθά»…
Να είμαστε κι εμείς καλά να το ξανακάνουμε και του χρόνου. Για να αισθανθούμε και να δείξουμε, για άλλη μια φορά, ότι αυτή η παρέα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα «μηχανόβιων»…
