Γευση Εκδρομων

Our collection

Sticker #1
Sticker #1
E1.00

T-Shirt HTC 300
T-Shirt HTC 300
E10.00

Member subscription 1 year
Member subscription 1 year
E20.00

T-Shirt HTC 300 Woman
T-Shirt HTC 300 Woman
E10.00

Polo casual wear - Blue
Polo casual wear - Blue
E16.00

Fleece
Fleece
E25.00

Member subscription 1 year - Rest of Greece
Member subscription 1 year - Rest of Greece
E20.00

Click for Athens, Greece Forecast
Αρχική σελίδα
9,10,11 Ιουλίου 2010. Κάμπινγκ στην δυτική Πελοπόννησο PDF Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Μέμος Νικολόπουλος   
28.07.10

Κουρούτα 2010

Η προετοιμασία:

Μπορώ να πω ότι στην Αμαλιάδα  κατεβαίνω πάαααρα πολλά χρόνια. Είτε με τρένο, είτε με λεωφορείο, είτε με αυτοκίνητο, πάντα μα πάντα η διαδρομή ήταν η κλασική εθνική Αθηνών-Κορίνθου, η εθνική Κορίνθου-Πατρών (άνευ ή και με τούνελ) και η εθνική Πατρών-Πύργου. Όμως φέτος κάτι τα πολλά έργα στην Κορίνθου-Πατρών, κάτι η βαρεμάρα της εθνικής, κάτι ότι στη «Μικρούλα μου» (αλλά και σε εμένα) αρέσει πολύ η ταχύτητα του τουρίστα-εξερευνητή αυτήν τη φορά είπα να αλλάξω διαδρομή.
Αυτό που με ενδιαφέρει κυρίως στα ταξίδια είναι να ξεκινήσω πολύ πρωί. Θέλω να έχω τον χρόνο μπροστά μου για να απολαύσω διαδρομή, καφέ, φαγητό, ξεκούραση ή και ακόμα για κάποιο απρόοπτο που ίσως να τύχει. Το πόσες ώρες θα κάνω τη διαδρομή αυτή έρχεται σε δεύτερη ίσως και σε τρίτη μοίρα. Έχω σταματήσει να ρωτάω άλλους «πόσες ώρες είναι από εκεί για εκεί» γιατί τις περισσότερες φορές παίρνω για απάντηση σαν να τους ρωτάω «πόσες ώρες είναι για να πας από την Αθήνα στο τάδε χωριό με ταχύτητα πάνω από 180 ακατέβατα, με την ταυτότητα στο στόμα, στις στροφές να ξύνω γόνατα - καθρέπτες - αυτιά και με τον Χάρο στη θέση του συνοδηγού να μαδάει μαργαρίτες και να λέει: τον έχω δεν τον έχω, τον έχω δεν τον έχω, τον έχω δεν …».

Έτσι η κλασική (και λίγο βαρετή) πορεία  των 290 χιλιόμετρων και 4 ωρών έγινε διαδρομή απολαυστική, 420 χιλιομέτρων και 12 ωρών. Ακατέβατα…
Η ορεινή Κορινθία, η ορεινή Αρκαδία, η ορεινή Αχαΐα και η ορεινή Ηλεία μας περίμεναν…

Κουρούτα 2010

Ο πηγαιμός…

Έτσι ξεκίνησα την Παρασκευή το πρωί με τον συνοδοιπόρο Διαμαντή, που κατά καιρούς έχει φανεί σιδερόκωλος, αρκεί να μην πεινάει, να μην κατουριέται, να μην μπει κάποιο ζουζούνι στο κράνος του, να μην έχει φωτογραφική μηχανή στα χέρια του, να μην…, να μην… Τέλος πάντων… Σιγά-σιγά θα τον στρώσω. Δεν θα μου ξεφύγει…

Την εθνική Αθηνών-Κορίνθου δεν μπορέσαμε να την αποφύγουμε τελικά γιατί καθυστερήσαμε για 1,5 ώρα για την αναχώρηση, αλλά δεν μας κακόπεσε.
Έτσι αφήσαμε το Κιάτο (και τον φίλο μας Surfer600 που θα συνέχιζε κατευθείαν για την Κουρούτα) και ανηφορίσαμε προς τη λίμνη Στυμφαλία. Αφού κάναμε τα ¾ της περιμέτρου της (κόβοντας λίιιιγο από έναν χωμάτινο δρόμο της λίμνης), ανεβήκαμε στο Λεβίδι και κάνοντας μισό κύκλο γύρω από το ανατολικό Μαίναλο, πήραμε τον δρόμο προς τη Βυτίνα. Έπειτα από λίγα χιλιόμετρα το σκαρφαλωμένο χωριό Λαγκάδια ξεπροβάλλει μπροστά μας. Η ομορφιά του δεν περιγράφεται. Η απότομη χτισμένη πλαγιά θυμίζει Καλντέρα Σαντορίνης, αλλά φυσικά με την απουσία της θάλασσας. Πάντως, εκεί δεν κάτσαμε πολύ γιατί σε 10 λεπτά απόσταση μας περίμενε μία κατσαρόλα μακαρόνια με κρέας και φυσικά δεν θέλαμε να τα φάμε κρύα. Μετά το φαγητό σειρά είχε η φραπεδιά στο ιχθυοτροφείο της περιοχής, μέσα σε μία κατάφυτη ρεματιά όπου η μία της πλευρά είχε τόσο πολύ βλάστηση που αμφιβάλλω αν την είχε διαβεί άνθρωπος… Οι πέστροφες πάντως φρεσκότατες κολυμπούσαν στα κρύα νερά του ποταμού…
Πρώτη φορά είδα σε χωριό αυτόματο W.C. Το καζανάκι με το που γέμιζε νερό από το ποταμάκι έτρεχε αυτόματα χωρίς καν να πιέζεις ή να τραβάς κάτι.

Ήταν γύρω στο μεσημέρι προς απόγευμα όπου, αφού φάγαμε και ήπιαμε το καφεδάκι μας, ανεβήκαμε στις μηχανές για τη συνέχεια του μίνι ταξιδιού.
Σειρά είχε το Δρύινο δάσος της Φολόης. Ναι, όπως ξέρετε, είναι το γνωστό μας δάσος, στο οποίο είχε βρει καταφύγιο ο Κένταυρος Χείρων όταν έφυγε κυνηγημένος από τους υπόλοιπους Κενταύρους που ζούσαν στα μονοπάτια του 4ου ΦωτοΡάλι. ή αλλιώς Πήλιο. Ευτυχώς, το δάσος της Φολόης γλίτωσε από τις φωτιές γιατί η δρυς δεν πιάνει εύκολα φωτιά. Και έτσι δεν θα περάσει κάποιος ασφάλτινος δρόμος - εθνική από εκεί… Προς το παρόν…
Το τερέν είναι αρκετά εύκολο (ευκαιρία για αρχάριους) και αποτελείται από πατημένο χώμα με λίγες διάσπαρτες πέτρες και νεροφαγώματα, από αρκετές διακλαδώσεις, πολλές φτέρες, πολλά σπαστικά μυγάκια και από πάρα πολλά δέντρα. Μα το είπαμε ότι είναι δάσος. Μικρό μεν, αλλά αρκετά όμορφο. Ο ήλιος δύσκολα βρίσκει κενό ανάμεσα από τα δέντρα.
Είναι ό,τι πρέπει για μια χωμάτινη δροσερή διαδρομή, χωρίς να φοβάσαι μήπως αφήσεις κάποια (ή όλες) βαλίτσα από σπασμένη βάση…

Τα πολυπληθή σπαστικά μικρά μαύρα μυγάκια με ανάγκασαν να μην κάνω μεγάλη στάση μέσα στο δάσος και τον Διαμαντή να μη φάει όλο του το φαγητό (δηλ. ίσα που πρόλαβε και έφαγε τα 5 από τα 6 σάντουιτς…) και έτσι πάλι καβάλα στις μοτό μας.

Η ώρα ήταν περασμένη, οπότε είπαμε να πάμε στην Κουρούτα κατευθείαν για να στήσουμε τις σκηνές μας. Όλα καλά και όλα ωραία. Αλλά ρε παιδιά, δεν μπορείς να μη σταματήσεις όταν στον δρόμο σου βλέπεις ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο - μανάβικο - παντοπωλείο… Έτσι, άλλη μία στάση επιβαλλόταν σε αυτό το μικρό μαγαζάκι. Μπήκαμε μέσα και πήραμε δύο πορτοκαλάδες (ναι, από πορτοκάλι) και δύο πατατάκια. Κάποια στιγμή είδαμε απλωμένη ρίγανη σε ένα μικρό μεταλλικό τραπέζι. Στην ερώτησή μας εάν είναι προς πώληση, η μία (από τις δύο γιαγιάδες) μας απάντησε όχι και ότι απλώς της την είχε φέρει η κουμπάρα της επειδή η ίδια ήταν άρρωστη. Κάτσαμε και πίνοντας την πορτοκαλάδα μας (ναι, από πορτοκάλια, το είπαμε αυτό) και τρώγοντας τα πατατάκια* πιάσαμε κουβέντα με τις δυο γιαγιάδες και με έναν γέροντα που ήρθε έπειτα από λίγο. Μας είπαν τον πόνο τους όπου πριν από τρία χρόνια έβλεπαν τη φωτιά να καίει τα πρώτα σπίτια του χωριού. Αυτοί που είχαν τα σπίτια ευτυχώς αποζημιώθηκαν κατά ένα μεγάλο μέρος, όμως όσοι έχασαν ελιές και ζωντανά πήραν… ψίχουλα….
Θέλαμε να κάτσουμε κι άλλο αλλά το βράδυ πλησίαζε και θέλαμε να στήσουμε τις σκηνές με φως, οπότε ύστερα από λίγο σηκωθήκαμε να φύγουμε. Ξαφνικά είδαμε ότι η γιαγιά είχε βάλει αρκετή ποσότητα ρίγανης σε μία σακούλα και μας την έδωσε λέγοντας: «να πάρτε λίγη (;;; !!!) ρίγανη μαζί σας στην Αθήνα και μοιραστείτε τη, εγώ θα βρω άλλη»… Ελληνική αθάνατη επαρχία!… Τι άλλο να πεις για τέτοιες συγκινητικές κινήσεις από ανθρώπους που ενώ ΔΕΝ έχουν σου δίνουν;



*Είδα και κάποια ψίχουλα από ψωμί στο τραπέζι και ορθά υπέθεσα ότι έκανε «φτερά» και το 6ο σάντουιτς από τον συνοδοιπόρο μου που το έβαζε στο στόμα του, που το παπάριαζε με το σάλιο το και το κατάπινε σε χρόνο dt για να μην τον πάρω χαμπάρι…έτσι τουλάχιστον νόμιζε…


Και η ατάκα του ταξιδιού; «Τι θέλεις Μέμο να σου βάλω στο σάντουιτς, σαλάμι ή γαλοπούλα;».
Για 12 ώρες ούτε το ψωμί από τα σάντουιτς δεν είδα!…

Η διαδρομή του πηγαιμού Παρασκευή 09.07.10:
Αθήνα, Κιάτο (από Νέα εθνική), γύρος (τα 3/4) της λίμνης Στυμφαλίας, Σκοτηνή, Λεβίδι, Βυτίνα, Λαγκάδια, Δόξα, Βασιλάκι, Λάλα, δάσος Φολόης, Πανόπουλο, Σιμόπουλο, Αμαλιάδα, Κουρούτα.

 

Κουρούτα 2010.

Η διαμονή:

     Αν και η διαμονή κράτησε περίπου 40 ώρες, αυτά που έμειναν χαραγμένα στο μυαλό μου είναι:
- Τα πολλά και μικροσκοπικά μυρμήγκια που έμπαιναν σαν διαόλια από τις σίτες των σκηνών.
- Τα πολλά και μικροσκοπικά σορτσάκια - φουστανάκια που κυκλοφορούσαν σαν τριβόλια στον πεζόδρομο πρωί, μεσημέρι και βράδυ.
- Τα πολλά και μικροσκοπικά μαγιό που κυκλοφορούσαν στην παραλία.
- Τα 15 κουτιά  με χαπάκια Voltaren που πήρα για να στανιάρει ο σβέρκος για τους παραπάνω λόγους.
- Το ένα κιλό «τεχνητά δάκρυα» που χρησιμοποίησα γιατί δεν ανοιγόκλειναν εύκολα τα βλέφαρα.
- Το πολύ φαγητό.
- Η κατάποση εμφιαλωμένης ζυμωμένης βύνης.
- Η κατάποση του πετρελαίου με ετικέτες επώνυμων ποτών.
- Το νέο είδος της μουσικής που ακούγαμε από τις σκηνές: ποπκλαρινοτζαζεντεχολαϊκορόκ….
- Η διαπίστωση ότι οι τίγρεις μετά το πρώτο ξενύχτι, το επόμενο βράδυ κοιμούνται με τις κότες… ούτε καν με τις γάτες… κο κο κο κο κο…


    Διαδρομή διαμονής Σάββατο 10.07.10
- Σκηνή, W.C., σκηνή, καφετέρια, σκηνή, παραλία, οφθαλμίατρος, παραλία, οφθαλμίατρος, παραλία, οφθαλμίατρος, παραλία, οφθαλμίατρος, σκηνή, οφθαλμίατρος, οφθαλμίατρος, οφθαλμίατρος, ταβέρνα, σκηνή, W.C., σκηνή, club, διανυχτερεύων οφθαλμίατρος, club, διανυκτερεύων ψυχίατρος, W.C., σκηνή, W.C., σκηνή, W.C., σκηνή και βγήκε ο ήλιος.

 

Κουρούτα 2010.

Η επιστροφή:

  Η επιστροφή ήταν η αποθεραπεία από δύσκολο 40ωρο στην παραλία της Κουρούτας.
Μαζέψαμε τα «σπιτάκια» μας και αναχωρήσαμε για μια διαδρομή αντίστοιχη του πηγαιμού. Αλλά λίγο πριν είχα μία ολιγόλεπτη «συνομιλία» με τον υπεύθυνο του κάμπινγκ και του εξηγούσα ότι άλλο οι μηχανόβιοι και άλλο οι μοτοσικλετιστές. Άλλο οι ντόπιοι που έμπαιναν με φόρα μέσα στο κάμπινγκ και με κομμένες εξατμίσεις στις 08:00 και άλλο εμείς, που σε όλο το ΠΣΚ δεν ακούστηκε εξάτμιση. Για την ιστορία, κατά την πρώτη μας τηλεφωνική επικοινωνία, μας είπαν ότι ΔΕΝ θα ανοίξουν το κάμπινγκ με το που άκουσαν ότι θα κατέβει ένας μοτοσυκλετιστικός σύλλογος.

  Αυτήν τη φορά ο Surfer 600 και ο Che Gevara ήταν η παρέα μου. Φυσικά το δάσος της Φολόης για άλλη μία φορά είχε την τιμητική του. Εκεί μας περίμεναν τα «αγαπημένα» μας μυγάκια πιστά στο ραντεβού τους… και μόνο όταν βγήκαμε από το δάσος και πατήσαμε άσφαλτο μας αποχαιρέτησαν με «βλέμμα» πονηρό, εννοώντας «και την επόμενη φορά που θα έρθετε εμείς πάλι εδώ θα είμαστε…».
Αν και θέλαμε να πάμε από τον 111, η ώρα δεν μας το επέτρεψε και με συνοπτικές διαδικασίες (τα καλά της μικρής παρέας) από το χωριό Λάμπεια. Λίγη ώρα μετά σταματήσαμε στο χωριό Νέος Πάος για ένα ελληνικό καφεδάκι με θέα τον όγκο της ορεινής Ηλείας και Αρκαδίας. Τα πειράγματα για το  διαβολο40ωρο που είχε περάσει είχαν πάρει όλη την κούραση που νιώθαμε λίγο πριν.

  Σειρά είχε να βρούμε το μέρος όπου θα τρώγαμε. Και όχι απλώς θα τρώγαμε, αλλά θα τσακίζαμε ΓΟΥΡΝΟΠΟΥΛΑ, και έπειτα  από πρόταση του «επαναστάτη» Κώστα βάλαμε πλώρη για το Λεβίδι.
Ευτυχώς δεν αργήσαμε να φτάσουμε γιατί τα σάλια μας για τη γουρνοπούλα έτρεχαν καθ’ όλη τη διαδρομή και έκαναν το οδόστρωμα επικίνδυνο… και μέσα σε χρόνο dt η παραγγελία είχε φθάσει στο τραπέζι μας.
Αφού πέρασε ώρα χωρίς να έχουμε βγάλει κάποια ολοκληρωμένη λέξη (τηρήσαμε πιστά το ρητό «όταν τρώνε δεν μιλάνε») και το φαγητό είχε φθάσει στα αυτιά, αποφασίσαμε ότι πρέπει να φύγουμε. Ο «επαναστάτης» θα πήγαινε κατευθείαν στην Αθήνα, ενώ εγώ με τον «ιστιοσανιδάκια» θέλαμε να καθυστερήσουμε κι άλλο την επιστροφή μας. Είχαμε να παραδώσουμε κάτι φωτογραφίες από το 3ο ΦωτοΡάλι. Αργήσαμε αρκετά, αλλά δεν ξεχάσαμε ποτέ αυτά τα τρία άτομα που παρόλο τη μεγάλη τους ηλικία μας βοήθησαν με χαρά σε ό,τι τους ζητήσαμε.

  Αφού κάναμε και την τελευταία μας στάση για καφέ, σειρά είχε ο κάμπος της Νεμέας και το Χιλιομόδι. Από εκείνο το σημείο πήραμε την εθνική. Με το που πλησιάζουμε τα διόδια βλέπουμε πολλές τεράστιες ουρές από αυτοκίνητα. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε πίσω όμως. Λίγο αργότερα και αφού είδαμε ότι μόνο ο αέρας μπορούσε να περάσει ανάμεσα από τα τουτού, πήραμε την παλιά εθνική. Και αυτή όμως δεν είχε μεγάλη διαφορά. Τουλάχιστον είχε πιο όμορφη θέα. Κουτσά-στραβά πάντως μέσα από την νέα, παλιά και πάλι νέα εθνική φθάσαμε στα σπιτάκια μας ακριβώς την ώρα όπου ο διαιτητής του ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στις ομάδες Ολλανδία – Ισπανία σφύριζε την έναρξη του τελικού του μουντιάλ 2010.
Τελικά τα προλάβαμε όλα και με ταχύτητες «100 και βγάλε»…



   Διαδρομή επιστροφής Κυριακή 11.07.10
- Κουρούτα, Πύργος (περιφεριακός), Λάλα, δάσος Φολόης, Λάμπεια, Νέος Πάος, Λεβίδι*, Κάνδηλα, Νεμέα, Χιλιομόδι, Σολομός, Νέα εθνική, Παλιά εθνική, πάλι Νέα εθνική και στα σπιτάκια μας…

*από το Λεβίδι ο «επαναστάτης» έφυγε κατευθείαν για τον κόμβο της Νεστάνης και την εθνική Τρίπολης-Κορίνθου και Κορίνθου-Αθηνών.

 

 

Περισσότερες φωτογραφίες

 

Περισσότερες εντυπώσεις στο forum

 

 

Τελευταία ανανέωση ( 28.07.10 )
 
< Προηγ.   Επόμ. >
© 2017 www.transalp.gr
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.