Περνώντας το βράδυ στην Mαλάτεια, σχεδιάζω τον αυριανό προορισμό. Αυτός δεν είναι άλλος από το βουνό Nemrut. Πολλοί έχουν δεί τα καρτ-ποστάλ από την κορυφή του βουνού αλλά ελάχιστοι έχουν την τύχη να δούν τις εικόνες αυτές στην πραγματικότητα.
Η διαδρομή απο την Μαλάτεια προς το Nemrut είχε 2 δρόμους. Εγώ, φυσικά εν αγνοία μου, επέλεξα τον δυσκολότερο ...εκεί που σχεδόν δεν υπήρχε δρόμος. Έπειτα απο 80χλμ ατελείωτου ζιγκ-ζαγκ, έπρεπε να φτάσω στο χωριό Τεπεχάν για να διαπιστώσω ότι το τελευταίο βενζινάδικο ήταν λιγα χλμ έξω απο τη Μαλάτεια. Το βενζινάδικο του χωριού ήταν πυρπολημένο εδώ και 6 μήνες τουλάχιστον. Ευτυχώς ο μπακάλης του χωριού, εκτελούσε και χρέη βενζινά. Μπενζίν του λέω ... "Ζούπερ!" έκανε το κεφάλι του πρός τα κάτω καμιά τριανταριά φορές και πήγε να ανοίξει την αποθήκη. Τσουλάει ένα βαρέλι έξω,  ανοίγει την τάπα και με μία δυνατή ρουφηξιά σε σωλίνα μεγαλύτερου των γνωστών βενζινάδικων, γεμίζει σε χρόνο ρεκόρ δύο πεντάλιτρα κάνιστρα. Χωρίς να χάσω χρόνο, βάζω ένα βρώμικο μπλουζάκι για φίλτρο στο ρεζερβουάρ και το μαγικό υγρό (βλ. βενζίνη) γεμίζει γρήγορα 10 λίτρα απο το τεπόζιτο. Τωρα θέλετε να μάθετε και το χρώμα της βενζίνης; Η μήπως τι μαζεύτηκε στο αυτοσχέδιο φίλτρο; Αρκεί να πω οτι τον ρώτησα πάνω απο 10 φορές αν πράγματι αυτό το πράγμα είναι "Ζούπερ Μπενζίν" !  Οχι, δε λέω πόσα πλήρωσα.
Ευτυχώς βρέθηκε κι αυτός ο βενζινο-μπακάλης , αλλιώς θα ήμουν ακόμα εκεί να περιμένω περαστικό αυτοκίνητο ...άλλα 80km ήταν για την κορυφή του βουνού. Ογδόντα χλμ. με φουλ φορτίο και χώμα-κροκάλα σχεδόν απάτητο (από ρόδες).
	Η κορυφή όπως φαίνεται από 100 μέτρα πιο κάτω.
Και να 'μαστε ! Σε 2.130μ ύψος, στο κέντρο της βόρειας Μεσοποταμίας. Από πίσω μου υψώνονται τα φημισμένα απομεινάρια του βασιλείου του Αντίοχου της Κομμαγηνής .Φυσικά ο "δρόμος" σταμάταγε αρκετά μέτρα πιο κάτω αλλα δεν ήταν δυνατό αυτό το γεγονός να εορταστεί χωρίς την κουκλάρα-γαϊδούρα Transalp !
	Κατά μέτωπο με την Ιστορία. Αυτή η πλευρά κοιτάει προς τη Δύση. Εφτά αγάλματα με διαφορετικό κεφάλι το καθένα (κάποτε) αναπαύονται σ' αυτό το μέρος, εδώ και 2000 χρόνια .
Η θέα ...ΜΟΝΑΔΙΚΗ ! Εδώ κοιτώντας προς ανατολικά, διακρίνει κανείς  εύκολα  το γνωστό ποταμό Τίγρη, ο οποίος ακολουθεί το δρόμο του  προς τη Συρία και το Ιράκ.
	Η θέα πρός τον Βορρά ! Αν υπάρχει κανείς; Ναι ο βενζινάς ...80Km πιο πέρα, ...όχι δεν ακούει όσο και να φωνάξεις.
Η θέα προς την Ελλάδα (αυτή όμως ...δε φαίνεται)
	Η θέα προς το Νότο. Στο βάθος, πίσω από τα βουνά η Συρία. Δίπλα στο λιονταράκι ήταν βωμός.
Στην ανατολική πλευρά της κορυφής, τα κεφάλια στέκονται αμίλητα εδω και χιλιάδες χρόνια, περιμένοντας (...ίσως εμένα;) να σου πουν πολλά...
	Η θέα πρός τα ανατολικά, κατεβαίνοντας απο το ανώτατο  σημείο της κορυφής.
Παραστάσεις που απεικονίζουν ελληνικά στοιχεία, τον Ηρακλή, τον Δία...
	Σε όλα τα αγάλματα , οι κεφαλές που αναπαριστώνται είναι του Αντίοχου. Ηταν φημισμένος για τον ναρκισσισμό του γι'αυτό και τον φωτογράφησα αρκετά.
Απο τη δυτική πλευρά πάλι, τελευταίες ματιές πριν αφήσω τον Αντίοχο  στην ησυχία του...ποιος ξέρει για πόσο ακόμα...
	Στους πρόποδες του Nemrut ...μια πραγματική όαση. Η υπόλοιπη ημέρα μου επεφύλασσε νυχτερινή οδήγηση, αφού έπρεπε να καλυφθούν 600 περίπου χλμ μέχρι το Keyseri (Καισάρεια). Το καλύτερο κομμάτι όμως ,ήταν κάπου προς τη δύση του ηλίου, που με βρήκε να τρέχω με τέρμα το γκάζι σε μια ατελείωτη ευθεία 120km πάνω σε ένα οροπέδιο. Έτρεχα πρός τη δύση και προσπαθούσα να προλάβω τον ήλιο. Μοναδική εμπειρία.

15η ημέρα