Μετά την Antalya, ακολούθησα το δρόμο προς την Oludeniz. Θεωρείται ως μια απο τις δέκα καλύτερες παραλίες του κόσμου (καλά, δεν ξέρουν) και πράγματι σε εντυπωσιάζει.
Στην μικρή παραλία του κάμπινγκ που έμεινα για 2 μέρες. Απο το βουνό πίσω έκαναν parapente.  Τελικά προτίμησα να ρίξω το φουσκωτό στρώμα θαλάσσης στον κολπίσκο και να τους κοιτάζω μέχρι το απόγευμα σχεδόν. Φυσικά απέκτησα ένα πολύ ωραίο κάψιμο απο τον ήλιο.
Σε μόνιμη σκιά δίπλα από τις Αυστραλέζες που,
ενώ τους υποσχέθηκα φασολάκια για μεσημεριανό, προτίμησαν να τα φτιάξουν μόνες τους. Τα φασολάκια έμοιαζαν με πράσινα κρακεράκια και απο γεύση ...χίλιες φορές καλύτερα στο κουρδικό εστιατόριο της λίμνης Van.
Μια πανοραμική άποψη της παραλίας Oludeniz.
Την επόμενη ημέρα την πέρασα στην Fetyhye (αρχαία Τελμησσός, μετέπειτα Μάκρη). Το πιό τουριστικό μέρος που είχα δεί ως στιγμής. Πώς λέμε Μύκονος το καλοκαίρι; Μπαράκια απο τη μια μέχρι την άλλη πλευρά του λιμανιού.

Στο βάθος η Κως .

Την επόμενη ημέρα η διαδρομή είχε εκπαιδευτικό 
χαρακτήρα. Εδώ στην αρχαία πόλη των Διδύμων.
Αρκετά εντυπωσιακό το μνημείο που ήταν αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα.
Στην Ακρόπ... ούπς, όχι ακόμα στον ναό των Διδύμων είμαι.
Το αρχαίο θέατρο στην Μίλητο.
Στην αρχαία Πριήνη, ναός αφιερωμένος στην Αθηνά. Πολύ ωραίο μέρος.
Εδώ πλέον είμαι στην Έφεσο. Το αρχαίο θέατρο είναι απο τα πρώτα μέρη που συναντάς στην περιοχή της Εφέσου.
Όπως έλεγε πολύ ωραία το ταξιδιωτικό, όταν ήταν εδώ οι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν για θέατρο, συνελεύσεις κλπ. Όταν όμως ήρθαν οι Ρωμαίοι του έκαναν κάποιες τροποποιήσεις στις κερκίδες για να μπορεί να παρακολουθεί  τις μονομαχίες περισσότερος κόσμος .
Εδώ μπροστά απο την πύλη του Αντίοχου.
Ο περίφημος  δρόμος της Εφέσου. Η Έφεσος ήταν απο μία τις τρεις πόλεις τις αρχαιότητας που είχε νυχτερινό φωτισμό. Εδώ βρέθηκε και η πρώτη διαφήμιση στην ιστορία του πολιτισμού, (όπου τι άλλο) διαφήμιζε το αρχαιότερο επάγγελμα...
Η πύλη σε άλλη μία φωτό....

21η ημέρα